Określenie granic zadania

(Study Limit Determination)

W obliczeniach hydraulicznych, zwykle wymagane jest określenie modelu na dłuższym odcinku rzeki. Dotyczy to zarówno górnego jak i dolnego krańca opracowywanego odcinka rzeki.

Rys. 3.1 Przykład określenia granic zadania

Rys. 3.1 Przykład określenia granic zadania

Model powinien być określony dodatkowo w górę rzeki w celu określenia wpływu konstrukcji mogących wystąpić na odcinku na zachowanie się zwierciadła wody (spiętrzenie). Górną granicę badanego odcinka stanowić powinno miejsce, gdzie nie sięga już cofka umieszczonych na odcinku budowli. Aby natomiast zapobiec wpływowi określonych dolnych warunków brzegowych na wyniki obliczeń wewnątrz odcinka, należy określić je wystarczająco daleko poniżej. Zwykle położenie zwierciadła wody na dolnym krańcu badanego odcinka nie jest znane (dolny warunek brzegowy). Dla każdego z badanych przepływów należy je oszacować – zwykle wykorzystuje się do tego znane formuły Manning’a i jako początkowe położenie zwierciadła wody oblicza się głębokość normalną. Właściwe położenie zwierciadła wody może odbiegać od głębokości normalnej, tak więc określony warunek brzegowy obarczony będzie błędem. Dla przepływów spokojnych (Fr < 1) błąd ten będzie maleć wraz z postępem obliczeń kolejnych przekrojów w górę cieku. Wynika z tego zalecenie umieszczenia najniższego przekroju o nieznanych warunkach brzegowych na tyle daleko od badanego odcinka rzeki, aby błąd obliczeń zmalał do zera zanim obliczenia dotrą do dolnego krańca odcinka określonego zadaniem.