Określenie współczynnika n dla koryta głównego

(Composite Manning's n for the Main Channel)

Jeżeli szorstkość koryta głównego jest stała na jego szerokości, wówczas nie jest konieczny jego podział na mniejsze obszary podczas obliczania modułu przepływu. HEC-RAS sprawdza konieczność podziału obszaru koryta głównego ze względu na różnice szorstkości lub oblicza dla niego współczynnik szorstkości zastępczej. Wyboru podejścia dokonuje na podstawie następujących kryteriów : jeżeli nachylenie skarp koryta jest większe od 5H : 1V (H, V ang. horizontally, vertically – poziomo, pionowo) oraz jeżeli występuje więcej niż jedna wartość współczynnika szorstkości $n$, obliczony zostaje współczynnik szorstkości zastępczej $n_c$. Nachylenie skarp jest tu zdefiniowane jako stosunek poziomej odległości między punktami zmiany współczynnika $n$ do różnicy ich wysokości ($S_L$ i $S_R$ na rys. 2.4).

Wyznaczanie wsp. szorstkości - nachylenie powierzchni koryta głównego

Rys. 2.4 Wyznaczanie wsp. szorstkości - nachylenie powierzchni koryta głównego

Aby określić wartość współczynnika szorstkości zastępczej, koryto główne dzielone jest na $N$ podobszarów o znanych wartościach obwodu zwilżonego $P_i$ i współczynnika szorstkości $n_i$. Oblicza się wówczas :

$$n_c = \left[ \frac{\sum_{i=1}^{N} \left( P_i \cdot n_i^{1.5} \right)}{P} \right]^{2/3}\qquad \textrm{(2-6)} $$

$n_c$ – zastępczy współczynnik szorstkości dla koryta głównego,
$P_i$ – obwód zwilżony i-tego podobszaru,
$n_i$ – współczynnik szorstkości i-tego podobszaru,
$P$ – obwód zwilżony całego koryta głównego.

Zaleca się przy tym sprawdzenia zasadności obliczonej wartości.